زود گذشت خیلی.صداش هنوز توی گوشم مونده...قبل از رفتنش مث همیشه صدام زد ولی یجور خاص تر.

انگاری میدونست قرار نیست که دیگه برگرده

گفتم جونم.خندید و گفت مگه نگفتم این کلمه رو تکرار نکن.تو جون منی من جون تو نیستم من کی ام بابا.

خندیدیم جفتمون.من به دیوونه بازیاش و اون به خنده ی من.

 خداحافظی کرد و رفت

یه هفته بعد از اون روز خبر آوردن خودکشی کرده،شوکه شدیم هممون،باورمون نمیشد،باتموم ضعفش اون آدمه اینجور کارا نبود.ایمان اون مثال زدنی بود چطور ممکن بود؟تنها که میشدم آخرین حرفاش وخنده هاش آزارم میدادن..باورم نمیشد.چرا؟بی دلیل؟مث دیوونه ها به حرفاش فکر میکردم همه نگرانم شده بودن چون میدونستن تنها کسی که خیلی بهش نزدیک بود،منم...خیلی غصه میخوردم،انگیزه ای برام نمونده بود.زندگی خیلی پوچ به نظر می اومد برام.

دوماه گذشت

کشوی اتاقم رو مرتب میکردم که یه دفتر یادداشت توجهمو جلب کرد.برداشتم و فوری ورق زدم دستخط اون بود

خدای من چی نوشته بود؟

سلام آخر:

یاسمن،روزی رو که به خونتون اومدم،خاطرت هست؟یادته با چه امیدی منو اونجا آوردین؟همتون ازم خواستین بندازم دور خاطراتم رو.همیشه هوام رو داشتین تا مبادا دست به کار خطرناکی بزنم.همیشه میگفتین فراموشش کنم،میگفتین قسمت این بوده.میگفتین لیاقت نداشته.میترسیدین دوباره حال و روزم وخیم شه و کارم به بیمارستان بکشه.روزی که گریه کردی و ازم خواستی به خودم بیام جون تو و جون دخترم روقسم خوردم که هرجوری شده خوب شم

 بدبختیهامو فراموش نکردم ولی دلم رو انداختمش دور.

این جمله رو یادته؟من جون تو نیستم.تو جون منی،من کی ام بابا...

یاسمن بخاطرتو وبچم  خوب شدم شما مث جون میموندین برام.رفتن من به اینخاطر بود  که تحمل شنیدن اینکه اون دیوونه خطابم میکرد رو نداشتم..شماها اینو مخفی میکردین و فکرمیکردن من هیچی نمیفهمم

آخرین روز صدات کردم اون جمله رو بهت گفتم،،برای آخرین بار خندیدیم و رفتم

رفتم تا بفهمه دیوونگی یعنی چی!رفتم تا دیگه نگران نباشین رفتم تا دیگه مادرت دزدکی بحال منه بی کس گریه نکنه،رفتم تا بچم مجبور نباشه در آینده مادری که اسمش دیوونست روتحمل کنه،رفتم تا اون نامرد با حرفاش زخمتون رو  تازه تر نکنه.رفتم ولی هنوزم جونمی.صورت بچمو ببوس و در حقش خواهری کن.

نمیتونستم حتی اشک بریزم.اون میدونست همه چیز رو.حرفای اون نامرد به گوشش رسیده بود اما چطور؟بغضم ترکید و باصدای بلند گریه کردم همه اومدن اتاق من و...

مرجان دوست من بود.اون طی یه ازدواج ناموفق ومرگ مادرش دچار افسردگی حاد شد.ثمره ی ازدواجش یه دختر بود که شوهرش ازش گرفته بود.دادگاه به علت ناتوانی مرجان، بچه رو به پدرش سپرد.

مرجان واسه مدتی پیش ما زندگی میکرد و درست زمانی که خونمون رو به قصد بازگشت به زندگیش ترک میکرد دست به خودکشی زد و برای همیشه بچش رو از داشتن مادر محروم کرد.

                                                            داستانکی از یاس تنها